Najlepsze opisy badań

Teleradiologia (radiologia na droga) – forma radiologii, zachodząca w porządek telemedycyny. Stosuje w sobie elementy telekomunikacji, informatyki oraz medycyny, natomiast w szczególności radiologii.

Dzięki zastosowaniu innowacyjnych metod pozwoli na wymianę specjalistycznych informacji przesyłając obrazy statystyczne, kiedy również skuteczne (przesyłanie najdoskonalszej wartości zdjęć USG, MRI). Zezwala na diagnozę na trasa. Umożliwia przesyłanie obrazów o dużej rozdzielczości, a dodatkowo interaktywną transmisję audiowizualną z liczną precyzją a w czasie rzeczywistym. Systemy wideokomunikacyjne (wideokodery) chodzą na ogólnodostępnych cyfrowych liniach transmisyjnych ISDN, w europejskiej sieci Internet, a i na drogach satelitarnych.

Teleradiologia obniża koszty teleradiologia funkcjonowania szpitali również innych części ochrony zdrowia. Tak zwane centra opisowe świadczące pomocy w zakresie teleradiologii przebywają na dowód w Indiach, a świadczą usługi dla szpitali w USA czy Wielkiej Brytanii. Obraca się w obecny technika różnice czasowe pomiędzy państwem, w jakim funkcjonuje centrum opisowe, a państwami, w których są siedzibę szpitale. Dzięki temu koszt bycia dobrze się obniża.

Pomoc techniczną w zakresie konfiguracji sprzętu oraz akcesoriów diagnostycznych (TK, MR a nowe) dla potrzeb teleradiologii
Dostarczenie niezbędnych urządzeń do wykonania zintegrowania z znajomymi pracowniami opisowymi (router, komputer, skaner dokumentów tekstowych)
Instalację i formę oprogramowania do teletransmisji
Szkolenia personelu w dziale obsługi systemów teleradiologicznych
Szkolenia personelu z poziomu połączeń telekonferencyjnych
Doradztwo ekspertów w dziale organizacji transferu możliwości w klasy
Optymalizację protokołów akwizycji danych obrazowych na urządzeniach TK i MR przez polskich radiologów
Doradztwo w zakresie wyboru łącza i budów dojazdu do budów publicznej

T
eleradiologia stanowi zdalną ocenę (opis)
materiałów z diagnostyki obrazowej dla celów
diagnostycznych lub konsultacji (1, 2). Spośród tego
powodu nie jest ona pomocą kierowaną bezpośrednio
do pacjenta, lecz jest produkowana pośrednio na jego
korzyść. Trzyma ona budowę zdalnego kontaktu między
specjalistami medyczny
mi (albo z udziałem
specjalistów informatyki medycznej i bezpieczeństwa
technicznego transmisji). Zapewne żyć robiona
jako:
− tzw. usługa wewnętrzna – w domu przez ludzi
szpitala,
− usługa outsourcingowa – przez wyspecjalizowane
firmy zewnętrzne (tzw. centra opisowe),
− wersje mieszane lub skrojone pod nazwane potrzeby,
np. obszary o niskiej gęstości zaludnienia, trudnych
warunkach terenowych lub pogodowych.
Już w warunkach polskich są to często połą-
czenia punkt-punkt lub niskie architektury zamknięte.
Teleradiologia stawała się możliwa dzięki:
− cyfryzacji materiałów (najczęściej obrazów, zestawów
obrazów, czy nowych możliwości o pacjencie
i produktów jego badań) z diagnostyki obrazowej,
najczęściej już wytwarzanych w tej metodzie,
− cyfrowej archiwizacji danych medycznych, a przez
to łatwemu, dużemu i stałemu dojazdowi do ba-
dań pacjenta,
− zapewnieniu tanich łączy transmisyjnych (najczęściej
sieci komputerowych) oraz systemów informatycz-
nych (HIS, RIS, PACS) o podobnych parametrach
i wadach,
− powstaniu sprzętu umożliwiającego zdalny dostęp
do każdych czy tylko niektórych funkcji stacji
diagnostycznych,
− zapewnieniu infrastruktury teleinformatycznej
umożliwiającej zarówno dojazd do medium meto-
dą „zapamiętaj i prześlij” (ang.
store-and-forward
)
niewymagającej jednoczesnej obecności obu stron
komunikacji, jak również transmisję w ciągu rzeczywistym
(ang.
real-time
).
Do rozpoczęcia i wzrostu teleradiologii przyczyniły
się również:
− ograniczona dostępność do wysoko wykwalifiko-
wanych specjalistów medycznych,
− coraz szersze wykorzystanie diagnostyki obrazowej
w opiece zdrowotnej,
− potrzeba zapewnienia dostępności przedmiotowych
usług bez powodu na porę dzienie i dzień tygodnia,
i w stylu pilnym,
− możliwość szybkiego osiągnięcia tą jedyną (bez powodu
na drogę) tzw. drugiej decyzji w dużych przy-
padkach,
− pojawianie się całkiem nowych technologii wykraczają-
cych poza dotychczasowe doświadczenia (np. MRI/
EEG) oraz konieczność pracy i pomocy,
− zapewnienie wystarczającej jakości zdalnych usług
tego gatunku,
− nacisk pacjentów na podwyższenie jakości opieki
zdrowotnej,
− konieczność poszukiwania przez agencji opieki
zdrowotnej rozwiązań tańszych i ułatwiających
lepsze zarządzanie zasobami.
Wysoka klasa usług telemedycznych że stanowić
zapewniona przez:
− odpowiednią infrastrukturę techniczną,
− bezpieczeństwo możliwości i wstęp do nich na wartości
dostępu koniecznego,
− selekcję specjalistów,
− standaryzację procedur (przygotowania pacjenta,
obrazowania, komunikacji, transmisji możliwości oraz ich
kompletności itd.),
− specjalizację w zakresie schorzeń, rodzaju obrazowa-
nia (w obecnym dodatkowo wieloma metodami) itp.,
− wydajną agencję pracy,
− stosowanie systemów ochrony jakości (zapobieganie
błędom, wyrywkowa kontrola przez specjalistów,
peer-review itp.),
− procedury awaryjne i ochrona techniczną.
Wady teleradiologii i ryzyka dla jej rozwoju
stanowią:
− brak standardu komunikacyjnego i kształtu da-
nych dla wszystkiej usługi teleradiologicznej – standard
DICOM 3.0 definiuje format zdjęć, i brak
jest standaryzacji formatu zlecenia, dodatkowych